நான் காணும் சமூகம்

இப்போதெல்லாம்...,

குயில் குரலல்ல // அவள் குரல்

மேடைகளில் முழக்கமிட்டதில்

கன்றிப்போயிருக்கலாம் //

நிலவுக்கும் அவள் முகத்துக்கும் // நெடுந்தூரம் 

சூரியத்தடங்கள் முகத்தில் கோலம் போட்டிருக்க 

விழிகளின் கீழே அவள் விழித்திருந்த கதை சொல்ல 

இருண்ட கருவளையங்கள் //

வெண்பஞ்சு கைகள் அல்ல அவை // 

கரண்டிகளோ பேனாக்களோ பிடித்ததில் அவற்றின் 

மென்மை தொலைந்து போய் பலகாலம் //

அவள் தரிசனம் கிடைப்பதொன்றும் // 

அவ்வளவு அரிதல்ல, // பெரும்பாலும் 

தெருக்களிலோ பஸ் நிலையங்களிலோ // 

அவள் காணக்கிடைப்பாள் //

உங்கள் அதிர்ந்த பேச்சுக்கோ, ஆறடி உயரத்துக்கோ 

அதிர்ந்து நிற்பவள் அல்ல அவள் // 

சூழ்நிலைகளை சூட்சுமமாக கையாளத்தெரிந்தவள்

இத்தனைக்குப் பிறகும், 

இன்னுமா // அவளை 

மலருக்கும் மதிக்கும் 

உவமிக்கிறீர்கள்...?

Poem by: 
Salma Farhath Farzan
Faculty of Commerce and Management Studies